Blog

Wat doe je als een cliënt telkens opnieuw keuzes maakt die hem schade berokkenen, maar zelf de gevolgen daarvan niet kan overzien? In dit blog staat de complexe balans centraal waar mentoren soms voor staan: het beschermen van een cliënt met een verstandelijke beperking en middelenproblematiek, zonder zijn autonomie volledig weg te nemen. Het beschrijft hoe cliënten in een terugkerende cyclus van vrijheid, terugval en opnieuw begrenzen kunnen belanden, en hoe mentoren samen met zorgprofessionals blijven zoeken naar de juiste balans tussen bescherming, stabiliteit en eigen regie.

Wanneer een oudere dame na een heupfractuur niet meer terug naar huis kan, moet zij noodgedwongen de stap naar een verpleeghuis zetten. Een verandering waar zij enorm tegenop ziet. Samen met haar vrijwillig mentor verkent ze stap voor stap de mogelijkheden. Door rust, uitleg en praktische ondersteuning lukt het uiteindelijk om een plek te kiezen en de verhuizing te regelen. Twee weken later blijkt dat een nieuwe plek soms toch meer kan brengen dan verwacht.

Mijn cliënt leeft al vijftien jaar op straat. Ondanks een WLZ-indicatie lijkt hij nergens echt te passen binnen de zorg. Toch blijft hij vriendelijk, zorgzaam en opvallend positief. Op een koude donderdagmiddag zoeken we elkaar weer op — en lukt iets wat al een jaar niet lukt: samen naar de prik-locatie gaan. En onderweg laat hij opnieuw zien hoeveel veerkracht er in een mens kan zitten.