Mijn cliënt leeft al vijftien jaar op straat. Ondanks een WLZ-indicatie lijkt hij nergens echt te passen binnen de zorg. Toch blijft hij vriendelijk, zorgzaam en opvallend positief. Op een koude donderdagmiddag zoeken we elkaar weer op — en lukt iets wat al een jaar niet lukt: samen naar de prik-locatie gaan. En onderweg laat hij opnieuw zien hoeveel veerkracht er in een mens kan zitten.
In de laatste maanden van haar leven ga ik steeds vaker bij mijn eerste cliënte langs. Haar wereld wordt kleiner, haar woorden verdwijnen, maar het contact blijft. Twee dagen voor haar overlijden zegt ze helder dat ze klaar is om te gaan. Dit is het verhaal van loslaten, nabij blijven en het einde van mijn eerste mentorschap.
Een zelfstandig wonende man wordt aangemeld voor mentorschap. Tijdens de intake blijkt dat er meer speelt dan gedacht: zijn zoon maakt misbruik van zijn financiën. Wat begint als een verkennend gesprek, verandert in een spoedtraject om hem juridisch te beschermen — ook tegen zijn eigen familie.
Wanneer taal een barrière is en de druk hoog oploopt, wordt mentorschap extra belangrijk. In dit verhaal lees je hoe een ogenschijnlijk praktische kwestie – een kwijtgeraakt paspoort – uitgroeit tot een zorgvuldig afwegen tussen verantwoordelijkheid en vertrouwen. Een casus die laat zien hoe mentorschap betekent: naast iemand blijven staan, juist als diegene het zelf niet meer kan overzien.
Soms kan het leven in korte tijd volledig veranderen. Voor deze cliënt betekende dat een grote stap vooruit: van een eigen slaapkamer in een groepswoning naar een zelfstandig appartement met 24-uurszorg. Een verhaal over dromen, kansen en het belang van meebewegen op het juiste moment.
Een verhuizing vanuit Brabant naar het westen van het land. Alles achterlatend, maar wel eindelijk eens voor zichzelf gekozen. Na jaren er altijd maar zijn voor anderen en doen wat anderen van je vragen, werd het tijd om te ervaren dat ze er zelf ook toe doet. Met behulp van een mentor werd dit ingezien. Maar ook deze mentor laat ze achter in Brabant….
Soms begint iets groots heel klein. Voor Cor van der Marel is dat een televisiecommercial die hem aan het denken zet: wat kan ík betekenen voor een ander? Sinds 2019 is hij mentor bij Mentorschap Rotterdam. In dit persoonlijke verhaal vertelt Cor wat mentorschap voor hem betekent, hoe hij zijn cliënten ondersteunt en waarom afstand geen belemmering hoeft te zijn voor betrokkenheid.
Bijna 75 jaar, al 30 jaar wonend in een appartement bij een organisatie voor verstandelijke gehandicapten. Het gaat goed, maar wat als het op een dag minder wordt…..want de leeftijd gaat een rol spelen.
In de zorg draait het niet om regels en systemen, maar juist om mensen. Dit verhaal gaat over ouders die jarenlang strijden voor hun kind, maar merken dat het op een gegeven moment te veel wordt. Over een zoon die ondersteuning nodig heeft, en over een mentor die met zorg, geduld en betrokkenheid probeert te luisteren naar álle stemmen aan tafel.
Dit verhaal geeft een inkijkje in een gesprek waarin belangen soms botsen, emoties voelbaar zijn, maar uiteindelijk verbinding ontstaat. Waar vertrouwen groeit — niet alleen bij de cliënt, maar ook bij een vader die zijn kind voorzichtig toevertrouwt aan iemand anders.
Soms kom je als mentor iemand tegen die je hart raakt. Iemand bij wie je merkt: hier draait het echt om nabijheid, geduld en een flinke dosis humor. Nellie is zo iemand. Vanaf het eerste kopje koffie op haar bank tot de dansjes in het verpleeghuis: onze band is bijzonder. In dit verhaal neem ik je mee in haar leven – en een beetje in het mijne – waarin het niet altijd makkelijk is om de juiste keuzes te maken, maar waar liefdevolle zorg, vrolijke momenten en oprechte aandacht altijd centraal staan.