Wat spannend! Er is weer een nieuwe mentor beschikbaar. Vol spanning zit Mark te wachten. Veranderingen zijn voor hem niet prettig, maar hij hoopt op een fijn contact.
De mentor is ingelicht over de mogelijkheden en beperking van Mark en samen gaan we op bezoek.
Daar zitten ze: Mark en zijn PB’er. gereed met thee en koffie, benieuwd naar wat deze kennismaking gaat opleveren….
Sommige cliënten lijken iedere vorm van hulp af te wijzen. Op elke vraag volgt hetzelfde antwoord: "Nee." Maar wat als dat helemaal geen onwil is? In dit persoonlijke verhaal vertelt een vrijwillige mentor hoe hij ontdekte dat achter iedere afwijzing een verhaal schuilgaat. Een verhaal over geduld, vertrouwen en de kracht van simpelweg blijven komen. Want soms is de belangrijkste vraag niet waarom iemand nee zegt, maar wat er achter dat nee verborgen zit.
Een standaard bezoek aan mijn client. Maar eigenlijk schuilt er in elk bezoek weer een verrassing.
Vrienden of vijanden? Normaal kunnen ze elkaars bloed drinken, maar deze keer lijken het de grootste vrienden…….hoe lang zal dat duren?
Wat betekent het om vrijwillig mentor te zijn? Voor deze mentor begon het met een kennismaking, maar groeide het uit tot een waardevolle vertrouwensband. Al ruim een jaar bezoekt hij wekelijks zijn cliënt met een verstandelijke beperking. Tijdens wandelingen en gesprekken ontstaat steeds meer vertrouwen. Het verhaal laat zien hoe belangrijk het is dat er iemand naast je staat wanneer de wereld soms ingewikkeld is en hoeveel voldoening het geeft om als mentor echt iets te kunnen betekenen voor iemand met een klein netwerk.
Hoe lang kan iemand met dementie nog veilig thuis wonen?
Dat is een vraag waar mentoren, familieleden en zorgverleners regelmatig mee worstelen. Zeker wanneer iemand zelf vindt dat alles goed gaat, terwijl de werkelijkheid anders laat zien. In dit verhaal vertellen we over een meneer met dementie die koste wat kost thuis wil blijven wonen. Maar wat als noodzakelijke hulp wordt geweigerd, maaltijden blijven staan en de grens tussen wens en werkelijkheid steeds verder vervaagt? Een herkenbaar dilemma over zelfbeschikking, veiligheid en de moeilijke keuzes die daarbij horen.
Wat doe je als een cliënt telkens opnieuw keuzes maakt die hem schade berokkenen, maar zelf de gevolgen daarvan niet kan overzien? In dit blog staat de complexe balans centraal waar mentoren soms voor staan: het beschermen van een cliënt met een verstandelijke beperking en middelenproblematiek, zonder zijn autonomie volledig weg te nemen. Het beschrijft hoe cliënten in een terugkerende cyclus van vrijheid, terugval en opnieuw begrenzen kunnen belanden, en hoe mentoren samen met zorgprofessionals blijven zoeken naar de juiste balans tussen bescherming, stabiliteit en eigen regie.
Mijn cliënt leeft al vijftien jaar op straat. Ondanks een WLZ-indicatie lijkt hij nergens echt te passen binnen de zorg. Toch blijft hij vriendelijk, zorgzaam en opvallend positief. Op een koude donderdagmiddag zoeken we elkaar weer op — en lukt iets wat al een jaar niet lukt: samen naar de prik-locatie gaan. En onderweg laat hij opnieuw zien hoeveel veerkracht er in een mens kan zitten.
In de laatste maanden van haar leven ga ik steeds vaker bij mijn eerste cliënte langs. Haar wereld wordt kleiner, haar woorden verdwijnen, maar het contact blijft. Twee dagen voor haar overlijden zegt ze helder dat ze klaar is om te gaan. Dit is het verhaal van loslaten, nabij blijven en het einde van mijn eerste mentorschap.
Een zelfstandig wonende man wordt aangemeld voor mentorschap. Tijdens de intake blijkt dat er meer speelt dan gedacht: zijn zoon maakt misbruik van zijn financiën. Wat begint als een verkennend gesprek, verandert in een spoedtraject om hem juridisch te beschermen — ook tegen zijn eigen familie.
Wanneer taal een barrière is en de druk hoog oploopt, wordt mentorschap extra belangrijk. In dit verhaal lees je hoe een ogenschijnlijk praktische kwestie – een kwijtgeraakt paspoort – uitgroeit tot een zorgvuldig afwegen tussen verantwoordelijkheid en vertrouwen. Een casus die laat zien hoe mentorschap betekent: naast iemand blijven staan, juist als diegene het zelf niet meer kan overzien.