Twee broers met een verstandelijke beperking leven jarenlang teruggetrokken samen. Wanneer één van hen ernstig ziek wordt en medische opname weigert, ontstaat een spanningsveld tussen bescherming en autonomie. Hoe ver reikt mentorschap als iemand “nee” blijft zeggen — zelfs als zijn gezondheid op het spel staat?
Vier jaar geleden neemt een man met een beperkte wilsbekwaamheid een duidelijke wens mee: hij wil zelfredzaam worden. Wat begint als een zoektocht naar meer regie, groeit uit tot een traject van vertrouwen, concrete doelen en stap voor stap loslaten. Tot het moment waarop mentorschap niet langer nodig blijkt te zijn.
In de laatste maanden van haar leven ga ik steeds vaker bij mijn eerste cliënte langs. Haar wereld wordt kleiner, haar woorden verdwijnen, maar het contact blijft. Twee dagen voor haar overlijden zegt ze helder dat ze klaar is om te gaan. Dit is het verhaal van loslaten, nabij blijven en het einde van mijn eerste mentorschap.
Een zelfstandig wonende man wordt aangemeld voor mentorschap. Tijdens de intake blijkt dat er meer speelt dan gedacht: zijn zoon maakt misbruik van zijn financiën. Wat begint als een verkennend gesprek, verandert in een spoedtraject om hem juridisch te beschermen — ook tegen zijn eigen familie.
Wat een respect voor de zorgverleners! Hun geduld, hun inzet, hun liefdevolle zorg. Ze zijn goud waard! Vandaag was ik op de dagbesteding van mijn cliënt en heb ik dit weer mogen aanschouwen. Een 32 jarige grote man, functionerend op een niveau van een 6 maanden oude baby. Op het eerste gezicht geen contact mee te krijgen, tenzij je niet opgeeft en de mens in de mens blijft zoeken….