Auteur

Auteur

Ik dacht dat ik moest helpen. Eigenlijk moest ik vooral luisteren.

Veel mensen denken dat mentorschap vooral draait om regelen, adviseren en beslissingen nemen. In de praktijk blijkt iets anders minstens zo belangrijk: luisteren. In dit persoonlijke verhaal vertelt een vrijwillige mentor hoe hij ontdekte dat vertrouwen niet ontstaat door oplossingen aan te dragen, maar door oprechte aandacht en betrokkenheid. Een verhaal over kleine gesprekken, groeiend vertrouwen en de kracht van echt luisteren.

Een afwijzing verwerken, samen weer vooruitkijken

Een cliënt met een verstandelijke beperking vond tijdens een bezichtiging een woning waar ze zichzelf helemaal zag wonen. De teleurstelling was dan ook groot toen ze niet werd geselecteerd. Als mentor draait zo'n moment niet alleen om het brengen van slecht nieuws, maar vooral om ruimte geven aan verdriet, eerlijk uitleggen wat er is gebeurd en samen de moed vinden om verder te kijken. Door kleine stappen te blijven zetten en vertrouwen te houden in nieuwe kansen, blijft de zoektocht naar een passende woonplek doorgaan. Soms leidt juist een afwijzing uiteindelijk naar een woning die nog beter past.

Soms ben je de enige die langskomt

Een verjaardag lijkt iets vanzelfsprekends. Maar wat als er niemand is die langskomt, belt of een kaart stuurt? In dit persoonlijke verhaal vertelt een vrijwillige mentor over een bezoek aan een cliënt met een klein netwerk. Een verhaal over menselijke aandacht, betrokkenheid en hoe juist de kleine momenten soms een groot verschil maken.

Soms moet iemand even naast je lopen

Wanneer een oudere dame na een heupfractuur niet meer terug naar huis kan, moet zij noodgedwongen de stap naar een verpleeghuis zetten. Een verandering waar zij enorm tegenop ziet. Samen met haar vrijwillig mentor verkent ze stap voor stap de mogelijkheden. Door rust, uitleg en praktische ondersteuning lukt het uiteindelijk om een plek te kiezen en de verhuizing te regelen. Twee weken later blijkt dat een nieuwe plek soms toch meer kan brengen dan verwacht.

Tussen bescherming en verzet

Twee broers met een verstandelijke beperking leven jarenlang teruggetrokken samen. Wanneer één van hen ernstig ziek wordt en medische opname weigert, ontstaat een spanningsveld tussen bescherming en autonomie. Hoe ver reikt mentorschap als iemand “nee” blijft zeggen — zelfs als zijn gezondheid op het spel staat?

Vertrouwen als vertrekpunt

Vier jaar geleden neemt een man met een beperkte wilsbekwaamheid een duidelijke wens mee: hij wil zelfredzaam worden. Wat begint als een zoektocht naar meer regie, groeit uit tot een traject van vertrouwen, concrete doelen en stap voor stap loslaten. Tot het moment waarop mentorschap niet langer nodig blijkt te zijn.

Dit is zorg. Punt.

Wat een respect voor de zorgverleners! Hun geduld, hun inzet, hun liefdevolle zorg. Ze zijn goud waard! Vandaag was ik op de dagbesteding van mijn cliënt en heb ik dit weer mogen aanschouwen. Een 32 jarige grote man, functionerend op een niveau van een 6 maanden oude baby. Op het eerste gezicht geen contact mee te krijgen, tenzij je niet opgeeft en de mens in de mens blijft zoeken….

Een nieuwe auto, maar niemand naast je

‘Dat kost me zeker weer geld? Daar heb ik zelf ook nog iets over te zeggen, hoor!’ Deze woorden klinken door de kamer van het maatschappelijk werk. Er komt een pittige dame binnen, het straalt van haar af dat ze niet zomaar met zich laat sollen……en terecht!

Mijn eerste cliënt bij mentorschap Rotterdam – deel 2

Een jaar geleden moest mijn cliënte haar vertrouwde huis verlaten en verhuizen naar een verzorgingshuis vanwege dementie. Een grote verandering — voor haar, maar ook voor mij als mentor. Het afgelopen jaar leerde mij niet alleen hoe een afdeling functioneert, maar vooral wat deze overgang betekent voor iemand die langzaam grip verliest op tijd, plaats en herinneringen.

Als niemand anders er is

Wat betekent mentorschap voor iemand zonder eigen netwerk, die het leven niet meer volledig kan overzien? In dit fictieve verhaal vertelt een mentor hoe belangrijk het is dat er iemand naast je staat, met je meedenkt en gewoon naar je omkijkt. Niet om over te nemen, maar om samen verder te kunnen.