Auteur

Als je kampt met psychische klachten, regelmatig zorg nodig hebt en niet kunt terugvallen op een persoonlijk netwerk, kan het leven knap lastig zijn. Stichting Mentorschap Rotterdam is er voor deze mensen. Als mentor is Laura Lugtenburg hét vertrouwde gezicht en vaste aanspreekpunt voor Ankie Bravenboer, die vandaag 78 jaar geworden is. Ze gaat langs met moorkoppen; daar is Ankie gek op.

Mentorschap bij dementie is een constant balanceren tussen verlangens en grenzen. Herman kan vriendelijk en vrolijk zijn, maar ook boos en nors. Het vraagt geduld, begrip en afstemming met de zorg om zijn autonomie te respecteren, terwijl we hem blijven steunen. Dit verhaal laat zien hoe kleine acties en heldere afspraken een groot verschil maken in het leven van iemand met dementie.

Elke werkdag als coördinator bij Stichting Mentorschap Rotterdam is anders. Soms sta ik bij een uitvaart, soms bij de rechtbank, en tussendoor begeleid ik vrijwilligers, werk ik dossiers bij of geef ik trainingen. Geen dag verloopt hetzelfde, en juist daarin schuilt de dynamiek en de betekenis van ons werk: zorgen dat cliënten gehoord worden en dat vrijwilligers gesteund worden in hun rol.

Alleen op de wereld? Zo kan het soms voelen in tijden van eenzaamheid of als niemand je begrijpt. Peter heeft alleen nog zijn broer, maar ook dat contact zal hij gaan verliezen en daarom wordt er bij Stichting Mentorschap aangeklopt. Zodat er naast de zorg, altijd iemand voor hém is, zodat dat gevoel van missen een klein beetje opgevuld wordt.

Een vraag die eenvoudig klinkt, maar allesbehalve dat is: “Hans, er is een probleem bij een cliënt. Kun jij iets betekenen?”
Wat volgt, is geen succesverhaal in de klassieke zin. Het is het verhaal van een jonge man die keer op keer opnieuw moet beginnen. Van systemen die stroef draaien, van mensen die ondanks alles blijven zoeken naar wat wél werkt.
En ook: van hoe dun de lijn soms is tussen vastlopen en volhouden.

Soms lijkt er op het eerste gezicht weinig ruimte voor contact. Deze cliënt leeft al jaren in zijn eigen wereld, waar maar weinig mensen worden toegelaten. Het opbouwen van vertrouwen ging langzaam en vroeg om een andere benadering. Niet via gesprekken, maar via kleine, betekenisvolle gebaren. Een koekje, een kop koffie, samen muziek luisteren. Juist die kleine momenten brachten verbinding. En daarmee ook een waardevol besef: er echt zijn voor iemand, is soms het belangrijkste wat je kunt doen.

Gerard Vonk verteld over zijn ervaringen; als 5 jaar is hij vrijwillig-mentor bij Mentorschap Rotterdam. Geen Geraniums of Sanseveria's maar afstemming zoeken en een band opbouwen.