Een afwijzing verwerken, samen weer vooruitkijken

Een cliënt met een verstandelijke beperking vond tijdens een bezichtiging een woning waar ze zichzelf helemaal zag wonen. De teleurstelling was dan ook groot toen ze niet werd geselecteerd. Als mentor draait zo'n moment niet alleen om het brengen van slecht nieuws, maar vooral om ruimte geven aan verdriet, eerlijk uitleggen wat er is gebeurd en samen de moed vinden om verder te kijken. Door kleine stappen te blijven zetten en vertrouwen te houden in nieuwe kansen, blijft de zoektocht naar een passende woonplek doorgaan. Soms leidt juist een afwijzing uiteindelijk naar een woning die nog beter past.

Soms weet je als mentor al voordat je een gesprek begint dat het geen fijn gesprek zal worden.

Een cliënt die ik begeleid, een vrouw met een verstandelijke beperking, woont momenteel op een plek die niet goed aansluit bij wat zij nodig heeft. Daarom zijn we samen op zoek naar een andere woonplek, een plek waar zij zich écht thuis kan voelen.

Onlangs mochten we een woning bekijken. Al tijdens de bezichtiging zag ik haar steeds enthousiaster worden. Ze keek nieuwsgierig rond, stelde vragen en begon zich al voor te stellen hoe het zou zijn om daar te wonen. Ze wees aan waar ze haar spullen neer zou zetten en vertelde wat ze zo fijn vond aan de woning. In haar hoofd was ze eigenlijk al een klein beetje verhuisd.

Juist daarom kwam de teleurstelling extra hard aan toen bleek dat de woning aan iemand anders was toegewezen.

Een moeilijke boodschap

Als mentor probeer je eerlijk en duidelijk te zijn. Zeker bij cliënten met een verstandelijke beperking is het belangrijk om ingewikkelde procedures niet onnodig ingewikkeld uit te leggen.

Ik vertelde haar dat de organisatie voor iemand anders had gekozen. Dat dit niets zei over haar als persoon en dat ze niets verkeerd had gedaan. Soms zijn er simpelweg meerdere mensen die graag dezelfde woning willen en moet er een keuze worden gemaakt.

Ze werd stil.

De teleurstelling was duidelijk zichtbaar. En eerlijk gezegd begrijp ik dat heel goed. Wanneer je jezelf al ziet wonen op een nieuwe plek, voelt een afwijzing niet alleen als slecht nieuws. Het voelt ook alsof je afscheid moet nemen van een toekomstbeeld waar je al voorzichtig op had durven hopen.

Eerst ruimte voor verdriet

Op zo’n moment hoeft een mentor de teleurstelling niet meteen op te lossen.

Soms is het belangrijkste dat je er gewoon bent. Luistert. Erkent dat het verdrietig is. Dat iemand boos of gefrustreerd mag zijn. Je hoeft niet direct met oplossingen te komen of te zeggen dat er vast wel weer iets anders komt.

Pas wanneer iemand zich gehoord voelt, ontstaat er weer ruimte om vooruit te kijken.

Stap voor stap verder

Toen de eerste teleurstelling wat was gezakt, konden we samen kijken naar wat er wél was gelukt. Ze had de stap gezet om een woning te bekijken. Ze wist nu beter wat ze belangrijk vond in een nieuwe woonplek. En misschien wel het belangrijkste: dit was niet de laatste woning die voorbij zou komen.

Ik probeer het dan klein en overzichtelijk te houden. Niet praten over “ooit”, maar over de volgende kans. De volgende bezichtiging. De volgende woning die misschien nog beter past.

Juist die kleine, concrete stappen geven weer houvast.

Naast iemand blijven staan

Als mentor kun je niet bepalen wie een woning krijgt. Je kunt een afwijzing ook niet voorkomen.

Wat je wél kunt doen, is naast iemand blijven staan. Juist op de momenten waarop het tegenzit.

Door eerlijk te zijn, ruimte te geven aan gevoelens en tegelijkertijd het vertrouwen vast te houden dat er nieuwe kansen komen.

Voor deze cliënt gaat de zoektocht dan ook gewoon verder. Samen blijven we zoeken naar een plek waar zij zich thuis voelt. En als die volgende bezichtiging zich aandient, gaan we weer samen op pad. Met nieuwsgierigheid, met hoop en met het vertrouwen dat er uiteindelijk een woning komt die écht bij haar past.