Soms schuilt ontroering in de meest eenvoudige momenten. Een kopje thee, een glimlach, een klein feitje dat ineens weer boven komt drijven. Tijdens mijn bezoek aan haar gebeurt precies dat: een sprankje helderheid dat door de mist breekt — en me raakt meer dan ik had verwacht.
Soms zijn het niet de grote gebeurtenissen, maar een simpel gesprek dat je stil doet vallen. Een zin, een besluit, een oordeel — en ineens voelt de lucht anders. In de zorg werken we met mensen, met hun verhalen, hun littekens, hun pogingen om zich staande te houden. Maar wat gebeurt er wanneer iemand niet meer ‘past’? En wat zegt dat eigenlijk: niet passen?
Alleen op de wereld? Zo kan het soms voelen in tijden van eenzaamheid of als niemand je begrijpt. Peter heeft alleen nog zijn broer, maar ook dat contact zal hij gaan verliezen en daarom wordt er bij Stichting Mentorschap aangeklopt. Zodat er naast de zorg, altijd iemand voor hém is, zodat dat gevoel van missen een klein beetje opgevuld wordt.