Het einde van mijn eerste mentorschap

De laatste drie maanden merk ik dat mijn zorg toeneemt. Het gaat zichtbaar achteruit met mijn lieve cliënte. Ik ga twee keer per week bij haar langs. Niet omdat het moet, maar omdat het nodig is.

Langzaam verliest ze de controle over haar spraak en haar lichaam. Zinnen vormen lukt niet meer. Woorden blijven hangen. Als ik kan, maak ik haar zinnen voorzichtig af. Ze kijkt me aan en knikt. Dat is genoeg. We begrijpen elkaar.

Op een gegeven moment kan ze niet meer praten. Zingen lukt nog een beetje — vooral als er muziek klinkt die ze kent. Dan beweegt haar mond mee, zacht, bijna onhoorbaar.

Twee dagen voor haar overlijden gebeurt er iets bijzonders.
Uit het niets zegt ze, helder en zonder aarzeling:
“Ik ben klaar. Ik wil weg hier. Voor altijd. Uit het leven stappen.”

We kijken elkaar aan. Het is geen wanhoop. Het is berusting.
Ik zeg dat ik haar begrijp. Dat het goed is. Dat haar tijd gekomen is.
Ze knikt. Daarna spreekt ze niet meer.

De volgende dag komen vrienden afscheid nemen. Ik blijf bewust weg. Dit moment is van hen.

Een dag later ga ik langs. Ik zie hoe zwaar haar ademhaling is. Hoe haar lichaam moet werken voor iedere ademteug. Soms blijft het even stil. Te stil.
Als ik naar huis ga, weet ik dat het niet lang meer duurt.

Ik voel verdriet. Maar ik voel ook rust. Voor haar is dit geen verlies meer. Dit is loslaten.

Diezelfde avond belt de verpleging. Ze is overleden.

Ik ga nog één keer naar haar toe. Ze ligt daar stil en vredig. Het gezicht ontspannen. Alsof alles wat zwaar was, van haar is afgevallen.

Ik neem afscheid.
Het was een eer je te mogen kennen.
Ik zal je missen.
Goede reis.

Ze heeft in haar leven veel betekend voor anderen, met haar vrijwilligerswerk en haar liefde. Nu mag ik haar, met respect, uitzwaaien in het crematorium.

Mijn eerste mentorschap komt hiermee tot een einde.

Wat mentorschap is?
Een reis. Onvoorspelbaar. Soms zwaar. Soms intens. Vaak dankbaar.
Je stapt het leven van iemand binnen op een kwetsbaar moment.
En soms loop je ook het laatste stuk mee.

M. blijft bij me. Niet als cliënt. Maar als mens.