Een nieuwe auto, maar niemand naast je

Vanuit het maatschappelijk werk komt de aanvraag voor een mentorschap voor een dame met dementie. Mevrouw Touw* is weduwe, heeft geen kinderen, alleen 2 zussen. 1 zus is woonachtig in het buitenland en de andere zus is op leeftijd en heeft zelf zorgen om haar gezondheid en om die van haar echtgenoot.

Ik ontmoet deze zus, samen met maatschappelijk werk en de beoogd bewindvoerder. Via haar horen we het levensverhaal van mevrouw Touw. Uit alle facetten blijkt dat mevrouw het leven niet makkelijk heeft gemaakt voor zichzelf. Zo was ze erg op haar zelf, wilde met zo min mogelijk mensen te maken hebben en had op alles en iedereen commentaar, waardoor er vaak ook geen leuk contact met haar mogelijk was. Empathisch zou ze al helemaal niet zijn, volgens haar zus.

Op late leeftijd ontmoette ze haar echtgenoot, met wie ze een bedrijf runde. Vanzelfsprekend deed ze hierbij dingen alleen op de achtergrond, want ze wilde verder met niemand te maken hebben.

Echtgenoot overleed en mevrouw bleef met een flinke erfenis achter.

Mw had en heeft het financieel erg goed. Als geld gelukkig zou maken…..het tegendeel is vaak waar.

Haar zus vertelde dat ze de gewoonte had om elk jaar een nieuwe auto te kopen. De laatste paar jaar reed ze echter zelden. Er stond een paar maanden geleden een splinternieuwe auto voor die deur, die na aanschaf geen kilometer had gereden. Maar weg mocht die niet.

Na opname in het verpleeghuis bleef ze erg gefixeerd op haar auto. Toen mevrouw echter hoorde dat het zoveel geld kostte om de auto ergens te stallen, mocht hij verkocht worden. Want dat was zonde geld. Kleding kopen; nee hoor; het past nog wel. Want ja, nieuwe kleding kost geld. En wat dacht je wel niet wat het kost om nu ergens anders te wonen; een verpleeghuis; nou daar betaal je grof geld voor!

Na de introductie wordt mevrouw Touw er zelf bij gehaald. Maar het loopt een beetje anders dan gepland. Ze heeft half lang haar en is al in geen eeuwigheid naar de kapper geweest, want ja…ook een kapper moet betaald worden. Vandaag stemde ze er echter ineens mee in. Dus de koe werd meteen bij de horens gevat en een afspraak bij de kapper was een feit. Eerst zou ze vóór ons gesprek gaan, maar dit werd toch er na.

En zo werd mevrouw Touw nog met half lang haar binnen gereden. Een gezicht vol met wantrouwen vulde de kamer. Haar blik gleed over alle personen die aan tafel zaten. De maatschappelijk werker introduceerde ons en dat stelde haar alles behalve gerust. Haar zus begon te vertellen dat ze het alleen niet meer kan opbrengen en dat ze het fijn vindt als er hulp komt van een bewindvoerder en een mentor. Mevrouw ging meteen met haar hakken in het zand. Oh nee, dat kunnen Bernadette en Jennifer toch wel doen?! Het zijn verre nichtjes van mevrouw die een jong gezin hebben en haar tevens nauwelijks komen opzoeken. Maar dat argument houdt het niet bij haar.

‘Dan moet ik een bewindvoerder gaan betalen voor mijn eigen geld?! En een mentor? Ik kan het allemaal nog heel goed zelf bepalen.’

Na een aantal herhalingen van zetten, geeft de maatschappelijk werker wat ruimte door te zeggen dat ze mevrouw begrijpt en dat ze niet meteen hoeft te beslissen. Ze kan er nog eens een nachtje over slapen.

Met enige aarzeling stemt ze toe. Ze bekijkt me nog even van top tot teen en we zeggen gedag. Dan wordt ze de kamer uitgereden. Naar de kapper. Gelukkig gaat dat op rekening en hoeft ze niet meteen te betalen. Erg fijn voor de kapper, want anders kwam dit haar duur te staan.

*naam is fictief om de privacy te waarborgen