Dit is zorg. Punt.

Ik kom aan op de dagbesteding van Brian. Een groep van 6 cliënten. Een aantal zijn koffiebonen aan het draaien, 1 cliënt is aan het puzzelen, een ander zit op de bank en Brian zit op de grond: in kleermakerszit, dwangmatig hoofdschuddend stuiterend met een balletje.

Ik word welkom geheten, groet de andere bewoners en loop richting Brian. Ik weet dat hij me niet zal herkennen en waarschijnlijk ook geen contact zal maken, maar ik groet hem en ga bij hem zitten. Behoedzaam houd ik wat afstand, want je weet bij hem nooit zijn onverwachte, onbedoelde uithalen.

De begeleider gaat naast hem zitten, noemt zijn naam, maar er komt geen reactie. Dan komt haar gezicht in zijn blikveld en zingt ze: ‘lalalalalala.’ Dit lijkt te werken, hij draait zijn hoofd en houdt zijn hoofd 2 seconden stil en geeft enige reactie terug. Heel klein, maar toch. Ze legt uit dat Brian soms reageert als ze hoge tonen maakt.

Dan komt het koffiemoment. De cliënten weten dit precies en allen komen ze op de bank zitten. Ze reageren op elkaar, maar laten elkaar ook in hun waarde. Dat doen ze ook bij Brian. Ik zie dat hij geaccepteerd wordt zoals hij is.

Iedereen zit en nu wordt er ook getracht om Brian erbij te krijgen. Ze wijzen en vertellen dat er koffie met een koekje is. De boomlange man staat op, hij moet wat gestuurd worden, want hij wil aan de begeleiding plukken en een andere kant oplopen.

Als hij uiteindelijk zit, al bewegend met zijn hoofd, zit ineens alles onder de ontlasting. Hij heeft een luier aan, maar heeft zitten smeren. Brian zit er helemaal onder, evenals de plekken waar hij heeft gezeten. Meteen wordt er actie ondernomen. Eén begeleider maakt de ruimte schoon en de andere weet Brian meteen mee te nemen om hem een douche te geven.

Bam; dagprogramma in de war. De hele groep moet nu wachten totdat ze boodschappen gaan doen.

Samen met de overgebleven begeleider voeren we wat gesprekjes en dollen we wat met de andere cliënten.

Na een half uur komt Brian fris en fruitig de ruimte in gelopen. Hij heeft van zijn douche-momentje genoten, de begeleiding wat minder, maar dat is nauwelijks te merken.

Wat is er vandaag bij mij een hoop bewondering en waardering bijgekomen voor de medewerkers op dergelijke groepen.

Ga er maar aan staan; zonder te mopperen en met veel liefde en respect doen wat er op dat moment gedaan moet worden.

En dan gaan ze; 3 kwartier later dan gepland, maar weer met frisse moed op pad voor de dagelijkse boodschappen.

Ik bedank de begeleiding voor hun goede zorg en aansluiting bij Brian en zwaai naar alle cliënten en natuurlijk naar Brian. Maar er is geen contact. Hij weet niet wie ik ben en wat ik als mentor kom doen. Maar ik heb gezien dat hij hier op zijn plek is, dat er liefdevol met hem wordt omgegaan en laat dat nu net een belangrijke taak van een mentor zijn…….