Carla’s keuze

Carla is geboren en getogen in Brabant, dat kan je ook direct horen aan haar accent.

Ze is gescheiden en heeft 2 zoons. 1 zoon is vanaf de geboorte al een zorgenkind. Veel problemen met de gezondheid, waardoor hij ook niet zelfstandig kan wonen.

De andere zoon heeft een verslaving, dus ook een grote zorg. Meerdere malen weet hij gebruik én misbruik te maken van de liefde van zijn moeder.

En dan is er ook nog een moeder op leeftijd. Zij vertoont claimend gedrag naar Carla, iets waar Carla maar moeilijk mee om kan gaan.

Zelf heeft Carla een verstandelijke beperking. Met ambulante begeleiding en een mentor woont ze nog zelfstandig in het gezellige Brabant.

Maar ze wordt ouder en ze is niet meer zo goed opgewassen tegen alles. Dit maakt haar kwetsbaar.

Haar mentor bespreekt het wonen in een setting, waarbij ze ook meer onder de mensen komt en waar er net even wat meer begeleiding is.

Hier staat ze niet geheel positief tegenover. Maar als ze merkt dat ze helemaal op is, wordt er een tijdelijke logeerplek gezocht. Daar kan ze even op adem komen, genieten van het gezelschap van medebewoners en begeleiding die steeds in de buurt is en haar een helpende hand kunnen geven.

Helaas niet in haar geliefde Brabant, maar een voor haar onbekende omgeving.

Als deze periode echter om is, komt er een plots een woning vrij. En hier heeft Carla wel oren naar.

Ze heeft het ongelooflijk naar haar zin en ze wil heel graag blijven. In deze woning kan ze zelfstandig wonen met aan de overkant van de straat het groepswonen. Daar kan ze gezamenlijk eten, etc. en is er altijd begeleiding aanwezig.

Wat een mooie keuze! Een keuze voor haarzelf en uiteindelijk door haar zelf. Want zij heeft het naar haar zin en ze voelt dat dit haar goed doet. Niet kijkend naar wat de ander wil, maar kijken waar zij zelf weer verder tot bloei kan komen. En tot bloei komt ze. Ze kunnen haar niet meer missen in de groep. Ze schilt de aardappels, helpt mee met de boodschappen en is altijd gezellig aanwezig.

De verhuizing wordt in gang gezet. Daarmee komt er ook een einde aan het mentorschap vanuit Brabant. We worden benaderd voor een overname van het mentorschap. Niet door een professionele stichting, maar door een vrijwillige stichting. Omdat wij net even wat meer kunnen bieden, dan dat zij kunnen. En dat wordt Carla zo gegund. Iemand die met haar meedenkt, haar eraan herinnert om voor zichzelf te blijven opkomen, maar ook om af en toe iets gezelligs te ondernemen.

Dus ga ik samen met de beoogd nieuwe mentor op bezoek bij haar. Je merkt dat ze die echte aandacht nog wat lastig vindt, maar ze ontdooit en begint haar levensverhaal te vertellen. Ze heeft echt wat te vertellen, zo mooi die openheid. Ze praat mee over wat ze heeft gezien op de televisie, over wat er gebeurt in het voor haar nieuwe dorp en zo ontdekken we raakvlakken.

Er wordt meteen een afspraak gemaakt voor de volgende week! Volgende week zal er dan besloten worden of ze door gaan, maar daar bestaat eigenlijk geen twijfel over. Want die klik hebben we allen gezien!

Wat is het toch een mooi, een stukje tijd en aandacht van een vrijwillige mentor, zodat iemand mag ervaren en voelen: ‘Ik doe er toe, ik mag er zijn!’ Dat is misschien wel het mooiste wat je terug kunt krijgen!