Beschermen wat kwetsbaar is

Via een ambulant begeleider wordt een meneer aangemeld voor mentorschap bij Stichting Mentorschap Rotterdam.
Hij woont nog zelfstandig. Met ambulante begeleiding, thuiszorg en huishoudelijke ondersteuning lukt dat – voor nu.

Er is één zoon. Die is betrokken, maar niet op een manier die rust of veiligheid brengt. Integendeel. Dat is voor de begeleider reden om mentorschap aan te vragen.

Ik ga op intake bij meneer thuis. De ambulant begeleider schuift aan.
Aan de keukentafel leg ik uit wat mentorschap inhoudt. Wat het betekent als iemand anders meedenkt en beslist over zorg en welzijn. Maar ik benoem ook bewindvoering. Want er is geen financieel beschermingskader.

Twee beschermingsmaatregelen. Dat is niet niks.

Meneer twijfelt. Begrijpelijk. Het zijn ingrijpende stappen.
We nemen de tijd. Ik stel vragen over zijn levensgeschiedenis, zijn achtergrond, zijn netwerk – of wat daarvan over is – en over zijn huidige situatie. Hij praat weinig. De Nederlandse taal beheerst hij beperkt. Met hulp van de ambulant begeleider komen we er samen toch.

Aan het eind van het gesprek geeft hij aan beide maatregelen te willen aanvragen.
Geen grote woorden. Geen lange zinnen. Maar wel een besluit.

Als ik vertrek, loopt de ambulant begeleider mee naar de deur. Daar vertelt ze wat ze recent heeft ontdekt: de zoon maakt structureel misbruik van de financiën van zijn vader. Bedragen verdwijnen. Schulden stapelen zich op. De problemen worden groter.

Dat verandert alles.

In de auto bel ik direct een bewindvoerder met wie we vaker samenwerken. Ik leg de situatie uit en geef haar het nummer van de ambulant begeleider. Er moet snel gehandeld worden.

Diezelfde week vindt er een intake plaats voor bewindvoering. Kort daarna vullen we de rechtbankformulieren in en sturen we ze op.

Nu is het wachten op de uitspraak van de rechtbank.

Hopelijk spreekt de rechter beide maatregelen spoedig uit.
Zodat deze meneer beschermd wordt.
Ook – en misschien wel vooral – tegen zijn eigen zoon.