Vertrouwen als vertrekpunt

Vier jaar geleden word ik mentor van een meneer met een syndroom waardoor hij niet volledig wilsbekwaam is. Hij heeft op dat moment al een mentor. Toch is er een duidelijke wens: hij wil zelfredzaam worden. Meer zelf doen. Meer regie ervaren.

Die ambitie krijgt naar zijn gevoel onvoldoende ruimte.

Wanneer ik zijn mentorschap overneem, spreken we daar direct over. Zelfredzaamheid is geen knop die je omzet. Het is een proces. Met vallen en opstaan. Met kaders. Met veiligheid.

Hij heeft begeleiding vanuit de zorg en via zijn werk. Daarnaast rijdt hij zelfstandig in zijn brommobiel – en niet alleen in de buurt. Regelmatig reist hij ermee naar het buitenland. Dat vraagt planning, overzicht en verantwoordelijkheid.

In de jaren die volgen, verandert er veel in zijn leven. Hij krijgt een relatie. Eerst een vriendin, later een verloofde. Inmiddels zijn ze getrouwd. Ze wonen samen en ontvangen ambulante begeleiding.

Ook op financieel vlak groeit hij. Waar er eerder onvrede was over zijn bewindvoerder, ontstaat nu juist tevredenheid. Hij leert wat helpend is. Wat hem structuur geeft. Wat hem beschermt.

Als mentor sta ik naast hem. Ik neem het niet over, maar ik vertaal zijn grote wensen naar concrete doelen. Wat betekent “zelfredzaam worden” precies? Welke stappen horen daarbij? Wat kan hij zelf? Waar is ondersteuning nodig? En wanneer laten we bewust los?

Het belangrijkste wat ik hem geef, is vertrouwen. Oprecht vertrouwen dat hij stappen kan zetten. Dat hij mag leren. Dat fouten geen falen zijn, maar onderdeel van groei.

Het afgelopen halfjaar merk ik iets bijzonders.
Wanneer ik langskom, is er weinig meer te regelen. Afspraken zijn nagekomen. Overleg is gevoerd. Zaken zijn afgestemd. Mijn rol verschuift bijna ongemerkt.

Ik kom nog. Maar vaker voor de gezelligheid dan uit noodzaak.

En dan weten we eigenlijk al wat de volgende stap is.

Samen besluiten we ontslag aan te vragen bij de rechtbank voor het mentorschap. Niet omdat het misgaat. Maar juist omdat het goed gaat.

Dat is misschien wel de mooiste uitkomst van mentorschap:
dat je op een dag niet meer nodig bent.

Zelfredzaamheid betekent niet dat iemand alles alleen moet kunnen.
Het betekent dat iemand met passende steun zijn eigen leven vorm kan geven.

En hij doet dat.
Met vertrouwen.
En met regie.