Wanneer taal een barrière is en de druk hoog oploopt, wordt mentorschap extra belangrijk. In dit verhaal lees je hoe een ogenschijnlijk praktische kwestie – een kwijtgeraakt paspoort – uitgroeit tot een zorgvuldig afwegen tussen verantwoordelijkheid en vertrouwen. Een casus die laat zien hoe mentorschap betekent: naast iemand blijven staan, juist als diegene het zelf niet meer kan overzien.
Wat betekent mentorschap voor iemand zonder eigen netwerk, die het leven niet meer volledig kan overzien? In dit fictieve verhaal vertelt een mentor hoe belangrijk het is dat er iemand naast je staat, met je meedenkt en gewoon naar je omkijkt. Niet om over te nemen, maar om samen verder te kunnen.
Soms kan het leven in korte tijd volledig veranderen. Voor deze cliënt betekende dat een grote stap vooruit: van een eigen slaapkamer in een groepswoning naar een zelfstandig appartement met 24-uurszorg. Een verhaal over dromen, kansen en het belang van meebewegen op het juiste moment.
Een verhuizing vanuit Brabant naar het westen van het land. Alles achterlatend, maar wel eindelijk eens voor zichzelf gekozen. Na jaren er altijd maar zijn voor anderen en doen wat anderen van je vragen, werd het tijd om te ervaren dat ze er zelf ook toe doet. Met behulp van een mentor werd dit ingezien. Maar ook deze mentor laat ze achter in Brabant….
Als je kampt met psychische klachten, regelmatig zorg nodig hebt en niet kunt terugvallen op een persoonlijk netwerk, kan het leven knap lastig zijn. Stichting Mentorschap Rotterdam is er voor deze mensen. Als mentor is Laura Lugtenburg hét vertrouwde gezicht en vaste aanspreekpunt voor Ankie Bravenboer, die vandaag 78 jaar geworden is. Ze gaat langs met moorkoppen; daar is Ankie gek op.
Soms begint iets groots heel klein. Voor Cor van der Marel is dat een televisiecommercial die hem aan het denken zet: wat kan ík betekenen voor een ander? Sinds 2019 is hij mentor bij Mentorschap Rotterdam. In dit persoonlijke verhaal vertelt Cor wat mentorschap voor hem betekent, hoe hij zijn cliënten ondersteunt en waarom afstand geen belemmering hoeft te zijn voor betrokkenheid.
Mentorschap bij dementie is een constant balanceren tussen verlangens en grenzen. Herman kan vriendelijk en vrolijk zijn, maar ook boos en nors. Het vraagt geduld, begrip en afstemming met de zorg om zijn autonomie te respecteren, terwijl we hem blijven steunen. Dit verhaal laat zien hoe kleine acties en heldere afspraken een groot verschil maken in het leven van iemand met dementie.
Elke werkdag als coördinator bij Stichting Mentorschap Rotterdam is anders. Soms sta ik bij een uitvaart, soms bij de rechtbank, en tussendoor begeleid ik vrijwilligers, werk ik dossiers bij of geef ik trainingen. Geen dag verloopt hetzelfde, en juist daarin schuilt de dynamiek en de betekenis van ons werk: zorgen dat cliënten gehoord worden en dat vrijwilligers gesteund worden in hun rol.
Soms zijn het niet de grote gebeurtenissen, maar een simpel gesprek dat je stil doet vallen. Een zin, een besluit, een oordeel — en ineens voelt de lucht anders. In de zorg werken we met mensen, met hun verhalen, hun littekens, hun pogingen om zich staande te houden. Maar wat gebeurt er wanneer iemand niet meer ‘past’? En wat zegt dat eigenlijk: niet passen?
Alleen op de wereld? Zo kan het soms voelen in tijden van eenzaamheid of als niemand je begrijpt. Peter heeft alleen nog zijn broer, maar ook dat contact zal hij gaan verliezen en daarom wordt er bij Stichting Mentorschap aangeklopt. Zodat er naast de zorg, altijd iemand voor hém is, zodat dat gevoel van missen een klein beetje opgevuld wordt.