Twee broers met een verstandelijke beperking leven jarenlang teruggetrokken samen. Wanneer één van hen ernstig ziek wordt en medische opname weigert, ontstaat een spanningsveld tussen bescherming en autonomie. Hoe ver reikt mentorschap als iemand “nee” blijft zeggen — zelfs als zijn gezondheid op het spel staat?
Vier jaar geleden neemt een man met een beperkte wilsbekwaamheid een duidelijke wens mee: hij wil zelfredzaam worden. Wat begint als een zoektocht naar meer regie, groeit uit tot een traject van vertrouwen, concrete doelen en stap voor stap loslaten. Tot het moment waarop mentorschap niet langer nodig blijkt te zijn.
Wat een respect voor de zorgverleners! Hun geduld, hun inzet, hun liefdevolle zorg. Ze zijn goud waard! Vandaag was ik op de dagbesteding van mijn cliënt en heb ik dit weer mogen aanschouwen. Een 32 jarige grote man, functionerend op een niveau van een 6 maanden oude baby. Op het eerste gezicht geen contact mee te krijgen, tenzij je niet opgeeft en de mens in de mens blijft zoeken….
‘Dat kost me zeker weer geld? Daar heb ik zelf ook nog iets over te zeggen, hoor!’ Deze woorden klinken door de kamer van het maatschappelijk werk. Er komt een pittige dame binnen, het straalt van haar af dat ze niet zomaar met zich laat sollen……en terecht!
Een jaar geleden moest mijn cliënte haar vertrouwde huis verlaten en verhuizen naar een verzorgingshuis vanwege dementie. Een grote verandering — voor haar, maar ook voor mij als mentor. Het afgelopen jaar leerde mij niet alleen hoe een afdeling functioneert, maar vooral wat deze overgang betekent voor iemand die langzaam grip verliest op tijd, plaats en herinneringen.
Wat betekent mentorschap voor iemand zonder eigen netwerk, die het leven niet meer volledig kan overzien? In dit fictieve verhaal vertelt een mentor hoe belangrijk het is dat er iemand naast je staat, met je meedenkt en gewoon naar je omkijkt. Niet om over te nemen, maar om samen verder te kunnen.
Als je kampt met psychische klachten, regelmatig zorg nodig hebt en niet kunt terugvallen op een persoonlijk netwerk, kan het leven knap lastig zijn. Stichting Mentorschap Rotterdam is er voor deze mensen. Als mentor is Laura Lugtenburg hét vertrouwde gezicht en vaste aanspreekpunt voor Ankie Bravenboer, die vandaag 78 jaar geworden is. Ze gaat langs met moorkoppen; daar is Ankie gek op.
Mentorschap bij dementie is een constant balanceren tussen verlangens en grenzen. Herman kan vriendelijk en vrolijk zijn, maar ook boos en nors. Het vraagt geduld, begrip en afstemming met de zorg om zijn autonomie te respecteren, terwijl we hem blijven steunen. Dit verhaal laat zien hoe kleine acties en heldere afspraken een groot verschil maken in het leven van iemand met dementie.
Elke werkdag als coördinator bij Stichting Mentorschap Rotterdam is anders. Soms sta ik bij een uitvaart, soms bij de rechtbank, en tussendoor begeleid ik vrijwilligers, werk ik dossiers bij of geef ik trainingen. Geen dag verloopt hetzelfde, en juist daarin schuilt de dynamiek en de betekenis van ons werk: zorgen dat cliënten gehoord worden en dat vrijwilligers gesteund worden in hun rol.
Soms schuilt ontroering in de meest eenvoudige momenten. Een kopje thee, een glimlach, een klein feitje dat ineens weer boven komt drijven. Tijdens mijn bezoek aan haar gebeurt precies dat: een sprankje helderheid dat door de mist breekt — en me raakt meer dan ik had verwacht.